من نگاه كن

                         درست به چشم هايت

           مي دانم كه تازه از زير چتر برگشته اي

          مي دانم كه وقت نمي كني دلت برايم تنگ شود

            ولي من از دلتنگي تمام وقت ها برگشته ام

            حالا كه آمده اي 

                اتاق رو به رفتن است

            ما به ميهماني دورترين كتابهاي جهان مي رويم

                                      تو را و مرا

                                        به قضاوت آسمان مي گذارم 

                                         و چترم را به قضاوت برف

                 سكوتي اگر بود

                  در راه ، تمام حرف هاي با خودم را

                  افشا مي كنم

خداوندا :
اگر روزي تو از عرشت , به زير آيي , لباس فقر بر پوشي و
غرورت را براي , لقمه اي نان, زير پاي مردان پست و لاايمان  بریزی
زمين و آسمان را کفر نمي گويي ؟؟؟؟!!!
خداوندا :
اگر در ظهر گرماخيز تابستان , لبان تشنه ات را بر کاسه روئين قيراندودي بگذاري
تن خود را به زير سايه ي ديوار به دست خواب بسپاري
و قدري آنطرفتر خانه هاي مرمرين ديوار بيني و
دستانت براي سکه اي , اين سو و آن سو در گذر باشد
که شايد رهگذري , از درونت با خبر باشد
زمين و آسمان را کفر نمي گويي ؟؟؟؟ !!!
خداوندا :
اگر روزي گذر کردي , زحال ما خبر کردي و
با چشمان خود نامردي ها را نظر کردي
پشيمان ميشوي از قصه ي خلقتت  واز اين بودن
 آنگاه آیا زمين و آسمان را کفر نمي گويي  ؟؟؟!!

  نه، من هرگز نمی نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می کنم؛ خاموش مردن بهتر از نالیدن است   

در راه رسيدن به اوج با مردم مهربان باش چرا كه هنگام سقوط با همان مردم رو به رو خواهي شد

کودکي با پاهاي برهنه بر روي برفها ايستاده بود و به ويترين فروشگاهي نگاه مي کرد زني در حال عبور او را ديد .او را به داخل فروشگاه برد و برايش لباس و کفش خريد و گفت: مواظب خودت باش .کودک پرسيد: ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟ زن لبخند زد و پاسخ داد: نه من فقط يکي از بنده هاي خدا هستم. کودک گفت: مي دانستم با او نسبت داريد.

خدا زمین را مدور آفرید تا به انسان بگوید همان لحظه ای که تصور می کنی به آخر دنیا رسیده ای، درست در نقطه آغاز هستی...

بخواب همچو مهتابی که آرام پشت کوه ها می رود و مرا از پرتوش بی نصیب می دارد

تو نیز بخواب و مرا از عشقت بی نصیب دار

باشد که عشق در وجوت بماند،

و آنچنان وجودت از عشق آکنده شود که ذره ذره ی وجودت را بگیرد

آنگاه عشق از وجوت سرریز شود...

باشد که پرتوی از ذره های لبریز شده اش به من بتابد

و مرا از زمین و زمان بی نیاز سازد

ای امید نا امیدی های من

انگار باز روزهاي بي پناهي دارد به آخر مي رسد !

اين بار هم تو تمامش مي كني ديگر ؟

خاطراتت هميشه برايم زنده است !

اين روزها ديگر كمتر دلتنگ مي شوم !

مي دانم كه نمي آيي !

نمي تواني بيايي !

ولي مي داني كه مي آيم ؟

مي تواني بداني ؟

چند زمستان ديگر تا تو مانده ست ؟

تمام غروبها را در هراس از پنجره ها سپري مي كنم !

شادي ديدن دوبارهء تو در آن سوي شيشه ها يخ زده است !

و اينك زمستان

باز ياد تو را به همراه آورده است !

در انتظار دانه هاي زيباي برف ...

امشب اشكهايم همراه برف ها باريدن گرفت !

نمي داني چه شاعرانه بود آن هنگام كه

از پشت حلقه اي اشك

خيال زيباي تو

پديدار شد ...

دلم مي خواهد چشمانم هميشه خيس از دلتنگي هايت باشد !

شايد بتواند بار ديگر تو را ببيند .....

ديروز درختي ديدم لخت

اينجا ديگر درختها هم

عفت ندارند

درخت آنقدر متفاوت بود كه توجهم را جلب كرد

لخت و عريان شده بود مثل بقيه

با اين تفاوت كه بر سر اصلي ترين شاخه اش

به گمانم از آنجا بالاتر برايش نبود

در اوج تك برگي خشك و تنها نشسته بود

و من متعجب از آنكه چرا او به سرنوشت آنهاي ديگر مبتلا نشده ؟

يعني اين اوج نشين هيچگاه فخر نفروخته است

يا اين همان عذاب غرور بالانشيني ست كه جدا از سايرين مانده ست

در تمام طول راه به فراز تو انديشيدم و فرود خودم

باز داستان سيب ممنوعه تكرار شد...

... امروز تصادفاً همان مسير را طي كردم

ديگر درختي توجهم را جلب نكرد

او هم به ديگران پيوسته بود

چقدر زود

ديشب باز در انتظار جواب سؤال هايم

خواب تو در چشمانم نقش بست .

سلام. سال جديد رو به همه تبريک ميگم ، هرچند يه ماهش گذشت.

دعای سال نو.

خدایا ! به من توفیق تلاش در شکست ،      صبر در نومیدی ،      رفتن بی همراه ،    جهاد بی سلاح ،   کار بی پاداش ،          فداکاری در سکوت ،       دین بی دنیا ،      مذهب بی عوام ،       عظمت بی نام ،    خدمت بی نان ،       ایمان بی ریا ،       خوبی بی نُمود ،  گستاخی بی خامی ،    مناعت بی غرور،     عشق بی هوس ، تنهایی در انبوه جمعیّت ودوست داشتن بی آنکه دوست بداند روزی کن !

همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن . ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل.....

اگر شاهد عصر خود و شهید حق و باطل جامعه‌ات نیستی، هر کجا که می‌خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکیست.

وقتی چشم های من برای همیشه به دنبال تو خواهند بود. که تو هر چه زیباتر پرواز کنی. بی عشق هم می توان زیست حتی زیر یک سقف و تا پایان راه حتی بی کشمکش و درگیری.بی عشق هم می توان خود رادر پناهگاهای درون پنهان کرد و ساکت و آرام از کنار زندگی گذشت.اما ما زاده نشده ایم که عمری در خود بخزیم تا لحظه ی مرگ. ما آمده ایم که از خود بیرون آییم و با دیگران بیامیزیم بشکفیم شادی کنیم و عشق را در جان هم بریزیم و تازه شویم .

رودها آوازشان را از دست خواهند داد اگر  سنگها را ازپیش پایشان       بر داریم.

تپه های شن با وزش طوفان شکلشون عوض میشه اما صحرا همیشه همون جور می مونه. من اگر جزئی از وجود تو باشم ...تو باز خواهی گشت

جغدی روی كنگره های قديمی دنيا نشسته بود.

زندگی رو تماشا می ‌كرد، رفتن و اومدن رد پای آدم ‌هايی رو می ‌ديد كه به سنگ و ستون، به در و ديوار دل می ‌بندن. جغد، اما می ‌دونست كه سنگ ‌ها ترک می ‌خورن، ستونا فرو می ‌ريزن، درا می ‌شكنن و ديوارا خراب می ‌شن. اون بارها و بارها تاج های شكسته، غرورهای تكه پاره شده رو لابه‌لای خاكروبه ‌های قصر دنيا ديده بود. اون هميشه آوازهايی درباره ی دنيا و ناپايداریش می ‌خواند؛ و فكر می كرد شايد پرده های ضخيم دل آدم ‌ها، با اين آوازها كمی بلرزه .

به روز كبوتری از اون حوالی رد می ‌شد، آواز جغد رو كه شنيد، گفت: بهتره سكوت كنی و آواز نخونی. آدم ها آوازت رو دوست ندارن.

غمگينشون می ‌كنی. دوستت ندارن. می ‌گين بدشگوني و جز خبر بد، چيزی

نداری قلب جغد پير شكست و ديگه آواز نخوند .

سكوت اون آسمون رو افسرده كرد. اون وقت خدا به جغد گفت:

آواز‌‌خوان كنگره های خاكی من! پس چرا ديگر آواز نمی ‌خوانی؟ دل آسمانم

گرفته است .

جغد گفت: خدايا! آدمات منوآوازامو دوست ندارن

خدا گفت: آوازای تو از دل بريدن می گه وآدم ها عاشق دل بستن ‌هستن. دل بستن به هر چيز كوچک و هر چيز بزرگ. تو مرغ تماشا و انديشه ‌ای! و اونی كه می ‌بينه و می ‌انديشه، به هيچ چيز دل نمی ‌بنده؛ دل نبستن سخت ‌ترين و قشنگ ‌ترين كار دنياست. اما تو بخون و هميشه بخون كه آواز تو حقيقته و طعم حقيقت تلخه .

جغد به خاطر خدا بازم روی كنگره ‌های دنيا می ‌خونه. و اون كسی كه می ‌فهمه، می ‌دونه آواز اون پيغام خداست كه می ‌گه: آن چه نپايد، دلبستگی را نشايد.

نقدي بر شيوه عزاداريهامان در ايام محرم.

گريه اي كه تعهد و آگاهي و شناخت محبوب يا فهميدن و حس كردن ايمان را به همراه نداشته باشد، كاري است كه فقط به درد شستشوي چشم از غبار خيابان مي خورد. فراموش نكنيم از اولين كساني كه بر سر گذشت حسين بزرگ گرست عمر سعد بود.

به راستي كدام يك از ما گريه كردنهامان در عزاي حسين از روي شناخت و تعهد است؟

براي ملتي كه مذهبش مذهب علي است، بسار ننگ است كه درباره حسين و يارانش و قيام بزرگ عاشورا جز سخني اندك هيچ نميداند.

بهتر است به جاي ناليدن در عزاي حسين ، از حسين و يارانش عالمانه سخن بگوئيم.

 عالم روحاني است كه به جاي اينكه  به توده "آگاهي"،"شناخت" و

" جهت" بدهد تمام افتخار و هم و قمش را روي خواندن ونوشتن يك رساله نهاده  

اين چنين است كه ملتي كه عشق و ايمان دارد.قرآن و نهج البلاغه دارد.علي و فاطمه دارد.زينب و حسين دارد.ويك تاريخ سرخ ، به اين سان سرنوشتش سياه است.